Sessizliğin Adaleti

Sessizce büyür bazen,

Adı konmaz, yüzü görünmez;

Birinin hakkı eksilir,

Birinin sesi hiç duyulmaz.

Kalabalıklar susarken

Gerçek yalnız kalır ortada,

Doğruyu söyleyen yorgun,

Yanlış alkışlanır bazen bu dünyada.

Bir terazidir vicdan aslında,

Ama herkes tartmaz eşitçe;

Kimi ağır gelir gücüyle,

Kimi hafif kalır gerçeğiyle.

Ve bir gün,

En çok susanların içi konuşur;

Haksızlık sandığın sessizlik,

İçten içe adalet doğurur.

Unutma,

Gece ne kadar uzun olursa olsun,

Bir yerden mutlaka sızar ışık—

Ve hak, eninde sonunda yolunu bulur.