Neon Uçları

göz uçlarında neon yüzler

içimize açılan şehir

odadan çekilen ışıkların izi

zaman dört dakikalık çark

saat üç elli dokuzda askıda

hasret tartar görünmez el

nabız yönsüz

ekranlar geriye bakmaz

eski sesler  eski kalabalıklar

afişler düşer duvarlardan

badana toz duman

biz

kelle koltukta yürüyenler

şişme koltuklardan önce

beton büyür ayaklarımızın altında

zincirler ruha sarılı

sen

başlamamış bir filmin boşluğunda

düşersin aklıma

karanlık neonların kesildiği yerde

aynada çoğalır

her yüz kendi ağırlığıyla

zaman yeniden daralır

üç elli dokuz

ve kalan şey

kimsesiz boşluk