İnsanın Çekilmez Kadersel Acısı

Kendi kanının tadına bir kez alıştığında, sıradan bir hayata dönemezsin. Mith, geçmişini ateşe vermek için zihninin en karanlık yerine çekilir. Ancak orada onu renksiz kendi silüeti beklemektedir. Sahi, serumu söküp kaçtığın o kâbus bitti mi; yoksa içeriden kilitlediğin kapıyı hâlâ sen mi tutuyorsun

St. Petersburg’un ağır sisi altında, aynı kapının ardında sıkışıp kalmış üç sessizlik... Hafızamız elinde çekiçle beklerken, dışarı kaçmak bir ilüzyondan ibaret. Ruhun o en karanlık, en kırılgan köşesinde beliren tek bir soru: Bir veda mı, yoksa demlenen bir teselli mi? İnsan kaç kerede kendi olur?

Kimlik krizi, benliğin çözülüşü kadar yeniden kuruluşudur. Ouroboros, Jung'un bireyleşme kuramı ve Bergman'ın Persona'sı; insanın maskeleriyle ve gölge yönleriyle yüzleşmeden gerçek benliğine ulaşamayacağını gösterir. Bu nedenle kriz, bir son değil, dönüşümün başlangıcıdır.