BÜYÜ

Kılıcın gölgesi düştü toprağa,

sessizlik büyüdü ormanın kalbinde.

Ve sen...

solan bir çiçek gibi uzandı zamana,

bir sonsuzluk sızdı boynunun çizgisine.

Ben diz çöktüm başucunda,

tanrıların bile sustuğu o anda,

kalbimi bırakacak yer aradım avuçlarında.

Gözlerin kapalıydı

ama sanki başka bir dünyaya bakıyordun,

bizden daha eski,

bizden daha karanlık bir yere.

Rüzgar saçlarına dokundu,

ben ise cesaret edemedim.

Korktum,

çünkü bir dokunuş daha alsaydın

belki tamamen kaybolacaktın ellerimden.

Toprak seni çağırıyordu,

Ama ben bırakmıyordum,

çünkü kader bile bazen eğilir

iki insanın sessiz çığlığına.

Ve o an...

bir büyü çöktü üzerimize:

sen uyuyordun,

ben ise uyanamıyordum senden.