Şiir

Çamur burada yalnızca bir madde değil; insanın varoluşsal durumunun metaforudur. Toprak kadar katı, su kadar akışkan olmayan insan; ikisinin arasında, sürekli değişen ve yeniden biçimlenen bir varlıktır. Var olmak, bitmiş olmak değil; her gün yeniden kurulmak ve değişmektir.

Öznesiz cümle olur mu usta?

Söyle bana ey hüzün Hangi duaya diz çöktün Hangi acıları içine gömdün sen...

"İnsan en çok, “İyi geceler” derken yalnız hissediyor kendini. Uzun yolların, ekranlarda donup kalan gülüşlerin ve tüm mesafeleri yok edecek o büyük kavuşmanın şiiri."

"Öfkesine bile zarafet elbisesi giydirebilenlere..."

"Savruldukça değil, yazdıkça yaşıyorum."

"Bir Çoban Hikayesi"