Şiir

belki de bu yüzden dokunamam sana, korkuyorum parmak uçlarımda mevsimleri değiştiririm diye. sen orada, soğuğun tam ortasında bir tek kendine yaslanarak durmayı biliyorsun; bense hâlâ öğreniyorum insanın bazen kimseyi çağırmadan da kök salabileceğini.

Ben senin kurbanın oldum, İçimde sustu bütün umutlarım. Fazla söze ne gerek artık, Sessizliğe gömüldü hayallerim.

"Güne dakikalar kala sessizleşti içindeki cümleler."

Anne karnında başlayan o duyulmayan sesimiz, Kuyuya atılan taş gibi görünmeyişimiz.... Toprağın bizi eritnesi kadar gerçek. Edinilesi bir yer, bu kadar mı zor?

Bir evladın, yıllar geçse de dinmeyen kırgınlık ve acıyla babasına seslenişi; yaşanamamış bir hayatın ve içe gömülen öfkenin izlerini taşır.

Unutulmaya çalışılan bir aşkın ardından geride kalan hatıralarla yaşayan bir insanın iç konuşmasını ve susmayan özlemini anlatır.

Baharın gelişiyle birlikte sevgiyi unutur gibi yapıp içinde saklayan bir insanın, özlem ve bekleyişle yeşeren içsel hikâyesi.

Gelip geçti dakikalar, saatler, Gelip geçti günler, aylar, seneler. Bir anda hatıralar Maziye döndü, yok oldular.

Bazı duraklar hep akılda kalır göğe bakma durağı burası.